Powrót Anthonego do sali bankietowej nie przyniósł ze sobą żadnej widocznej zmiany w zachowaniu gości, choć atmosfera zdążyła zgęstnieć na tyle, że nawet osoby niezainteresowane wystąpieniem doktor Liinu zaczynały dostrzegać, iż organizatorzy mają poważniejszy problem, niż początkowo sugerowali. Rozmowy przy stołach toczyły się coraz bardziej ospale, a ich uczestnicy co jakiś czas milkli, gdy w pobliżu pojawiał się ktoś z personelu. Wciąż podawano napoje, obsługa uzupełniała półmiski i zbierała puste kieliszki, lecz starannie wyreżyserowana swoboda bankietu zaczynała przypominać przedstawienie, którego aktorzy nie znali już dalszego ciągu.
Bufet nadal prezentował się imponująco. Na podgrzewanych półmiskach czekały dania przygotowane z myślą o różnych gatunkach, a obsługa dokładała kolejne porcje pieczywa, owoców i drobnych przekąsek. W pobliżu ustawiono również kilka wysokich stolików, przy których goście mogli zatrzymać się na krótką rozmowę. Właśnie tam, niedaleko jednego z bocznych przejść, zebrała się niewielka grupa pracowników Huerty. Nie rozmawiali jednak z takim entuzjazmem jak wcześniej. Jeden z nich, salarianin w eleganckim, ciemnym stroju, co chwilę zerkał na omni-klucz, a stojąca obok niego asari wyraźnie starała się zachować cierpliwość wobec kogoś, kto najwyraźniej nie zamierzał udzielić jej satysfakcjonujących odpowiedzi.
Anthony nie został porzucony sam sobie na długo. Po kilku minutach do jego stolika podszedł mężczyzna w średnim wieku, ubrany w dobrze skrojony garnitur w kolorze grafitowym. Na piersi miał przypięty identyfikator Huerty, choć nie należał do personelu medycznego. Był człowiekiem o starannie ułożonych włosach i nieco zmęczonej twarzy, a jego spojrzenie zdradzało, że od dłuższego czasu obserwował zamieszanie wokół trzeciego wystąpienia. Trzymał w dłoni kieliszek , którego zawartość zdążyła już niemal całkowicie zniknąć.
-
Wolne? - zapytał, wskazując krzesło naprzeciwko. -
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. Chociaż, szczerze mówiąc, wątpię, żeby ktokolwiek był dziś w nastroju do rozmów o czymkolwiek innym niż nasza zaginiona gwiazda wieczoru.
Usiadł, poprawił mankiet marynarki i przez moment przyglądał się sali, jakby próbował ocenić, czy ktoś zwraca na niego uwagę.
-
Organizacja tego wydarzenia miała być wzorowa. Tak przynajmniej zapewniano nas w zaproszeniach. A tymczasem nie potrafią nawet ustalić, czy prelegentka dotarła do budynku. Zabawne, prawda? Zwłaszcza że mówimy o Huercie, miejscu, w którym ludzie potrafią śledzić parametry życiowe pacjenta z drugiego końca stacji, ale nie potrafią odnaleźć własnej pracownicy.
Mężczyzna uśmiechnął się krótko, choć w jego głosie nie było wiele rozbawienia. Obrócił kieliszek w palcach, po czym nachylił się nieco nad stołem.
-
Nie wiem, czy Pan słyszał, ale doktor Liinu nie cieszy się ostatnio szczególną sympatią dyrekcji. A właściwie, mówiąc dokładniej, ma z nimi na pieńku już od jakiegoś czasu. Nie jest tajemnicą, że nie zgadzała się z kierunkiem, w którym chciano poprowadzić jej badania. Podobno chodziło o wyniki, których nie chciała jeszcze publikować oraz o finansowanie kolejnego etapu projektu. Przełożeni oczekiwali, że przedstawi coś bardziej przekonującego, ona zaś upierała się, że nie zamierza sprzedawać hipotez jako gotowych rozwiązań.
Zawiesił głos, jakby sam zastanawiał się, czy nie powiedział już zbyt wiele. Tymczasem Emilia opuściła salę bankietową i skierowała się do damskiej toalety. Korytarz prowadzący do niej był obszerny, przy ścianie stał niewielki stolik z dekoracyjną rośliną, a obok niego dwie pracownice szpitala rozmawiały półgłosem. Jedna z nich trzymała aktywny omni-klucz, druga zaś co chwilę zerkała w stronę drzwi prowadzących na zaplecze. Gdy Emilia przechodziła obok, rozmowa urwała się na moment, po czym kobiety wymieniły krótkie spojrzenia i wróciły do niej dopiero wtedy, gdy Widmo zniknęło za drzwiami toalety.
Wnętrze było przestronne i urządzone z elegancją typową dla najwyższych kondygnacji Huerty. Jasne powierzchnie odbijały ciepłe światło wbudowanych w sufit opraw, a przy długim blacie znajdowało się kilka stanowisk z umywalkami i dużym lustrem. W powietrzu unosił się delikatny zapach środków czystości, przykryty subtelną wonią perfum, które pozostawiła po sobie jedna z wcześniejszych użytkowniczek. W pomieszczeniu nie było tłoczno. Przy jednej z umywalek stała młoda asari w wieczorowym stroju, poprawiając makijaż, a z jednej z kabin dobiegał odgłos przesuwanej zasuwki.
Emilia nie musiała jednak długo czekać, by jej uwagę przyciągnął głos dobiegający z dalszej części pomieszczenia.
Przy bocznej ścianie, nieco odsunięta od umywalek, stała doktor Selene T’Vara. Wicedyrektorka Huerty nie miała już na twarzy uprzejmego uśmiechu gospodyni, z którym wcześniej witała gości i prowadziła kolejne wystąpienia. Jej postawa była sztywna, a dłonie poruszały się nerwowo, gdy prowadziła rozmowę przez komunikator. Nie zwracała uwagi na pozostałe osoby w toalecie, choć jej głos, początkowo przyciszony, z każdą kolejną wypowiedzią stawał się coraz bardziej napięty.
-
Nie, nie będę tego powtarzać po raz kolejny. Nie mam jej tutaj, nie mam jej na scenie i nie mam żadnego potwierdzenia, że w ogóle dotarła do pomieszczeń konferencyjnych - mówiła szybko, wyraźnie starając się nie podnosić głosu. -
Wiem, co ustaliliśmy. Wiem również, co miało zostać przedstawione dzisiejszego wieczoru, ale nie zamierzam ogłaszać wyników, których nie widziałam, ani udawać, że wszystko przebiega zgodnie z planem.
Po drugiej stronie połączenia ktoś najwyraźniej odpowiedział, ponieważ T’Vara na moment zamknęła oczy i zacisnęła palce na krawędzi blatu. Jej twarz wyrażała złość, ale pod nią kryło się również coś, co przypominało obawę przed konsekwencjami tej rozmowy.
-
Nie, to nie jest kwestia tego, czy ona znowu postanowiła postawić na swoim. Nie teraz. Jeśli chcecie rozmawiać o jej konfliktowej naturze, zróbcie to jutro, kiedy będziemy mieli pewność, że jest bezpieczna. Na razie powinniśmy ustalić, gdzie się podziała.
Wypowiedziane przez nią słowa wyraźnie zmieniły charakter rozmowy. Wicedyrektorka zamilkła, słuchając rozmówcy, a jej wzrok przesunął się w stronę drzwi toalety. Przez chwilę wyglądała tak, jakby dopiero teraz przypomniała sobie, że nie jest sama. Spojrzała na asari poprawiającą makijaż, a następnie na odbicie pozostałych osób w lustrze. Nie dostrzegła jednak niczego, co skłoniłoby ją do przerwania połączenia.
-
Nie, nie rozumiesz - powiedziała ciszej, lecz w jej głosie pojawiła się jeszcze większa stanowczość. -
Jeżeli ktoś ją zatrzymał, to nie mamy już do czynienia z problemem kadrowym ani z nieporozumieniem dotyczącym publikacji. I nie zamierzam brać odpowiedzialności za to, że ktoś uznał jej badania za niewygodne.
Znów zamilkła. Tym razem słuchała dłużej, a jej twarz stopniowo traciła kolor. Gdy w końcu się odezwała, mówiła niemal szeptem.
-
Nie. Tego nie powiedziałam. I nie zamierzam rozmawiać o tym przez otwarty kanał.
Rozłączyła się gwałtownie, po czym przez kilka sekund stała nieruchomo, wpatrując się w ekran omniklucza. Dopiero po chwili odetchnęła głębiej i poprawiła kołnierz eleganckiego stroju, próbując odzyskać opanowanie. W lustrze jej odbicie zdradzało jednak znacznie więcej niż starannie dobrana mimika. Była zdenerwowana, zmęczona i wyraźnie świadoma, że sytuacja wymyka się spod kontroli.
@Anthony Whittaker @Emilia Östberg
Wyświetl uwagę Mistrza GryDeadline 7/11